Do rozwiązania umowy o pracę może dojść tylko na skutek złożenia oświadczenia woli w imieniu pracodawcy.(...) Aby zaś ta czynność prawna mogła być ważnie dokonana w imieniu pracodawcy, musi z jej treści wynikać, że osoba, która jej dokonuje, występuje w roli przedstawiciela.

Stan faktyczny: Anita B. pracowała w Wydawnictwie "B." - spółce komandytowej, reprezentowanej przez wspólnika (spółkę z o.o.) - na stanowisku redaktora naczelnego pisma dla nastolatek "T.". Dnia 2 listopada 2004 r. otrzymała wypowiedzenie umowy o pracę podpisane przez Jerzego S. (członka zarządu). Jerzy S. dysponował pełnomocnictwem prezesa zarządu, między innymi, w zakresie rozwiązywania stosunków pracy z pracownikami wydawnictwa. Nie okazał jednak tego pełnomocnictwa w momencie wręczania Anicie B. wypowiedzenia. Przyczyną wypowiedzenia był brak zadowalających efektów w wywiązywaniu się z obowiązków służbowych (m.in. nienależyte i nieefektywne zarządzanie podległym zespołem pracowników).

Pracownica odwołała się od wypowiedzenia do sądu pracy. Żądała odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy (powołała się na brak właściwej reprezentacji pracodawcy przy wypowiadaniu umowy). Pracodawca twierdził zaś, że wypowiedzenia umowy Anicie B. dokonała osoba prawidłowo do tego umocowana - na dowód przedstawił sądowi pełnomocnictwo wystawione Jerzemu S. w zakresie wypowiadania umów o pracę.

Uzasadnienie SN: Zdaniem Sądu Najwyższego samo istnienie i doręczenie sądowi dokumentu pełnomocnictwa, z którego wynika umocowanie konkretnej osoby do rozwiązywania umów o pracę w imieniu pracodawcy, nie wystarcza jeszcze do stwierdzenia, że przy wypowiedzeniu umowy pracodawca być prawidłowo reprezentowany. Z treści wypowiedzenia musi bowiem wynikać, że osoba, która go dokonuje, występuje w imieniu pracodawcy (np. jest pełnomocnikiem pracodawcy). Może to nastąpić w sposób wyraźny (przez wyraźne oświadczenie, przedstawienie dokumentu, z którego wynika umocowanie) lub dorozumiany.